dy-rek-tor-ku

dyrektorku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dyrektorek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyrektorekpojedyncza mianownikmęski osobowy
dyrektorkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dyrektorkapojedyncza biernikmęski osobowy
dyrektorkachmnoga miejscownikmęski osobowy
dyrektorkamimnoga narzędnikmęski osobowy
dyrektorkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dyrektorkimnoga biernikmęski zwierzęcy
dyrektorkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dyrektorkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dyrektorkommnoga celownikmęski osobowy
dyrektorkowipojedyncza celownikmęski osobowy
dyrektorkowiemnoga mianownikmęski osobowy
dyrektorkowiemnoga wołaczmęski osobowy
dyrektorkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dyrektorkówmnoga biernikmęski osobowy
dyrektorkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dyrektorkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz