dwój-ko-wi-czu

dwójkowiczu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dwójkowicz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwójkowiczpojedyncza mianownikmęski osobowy
dwójkowiczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dwójkowiczapojedyncza biernikmęski osobowy
dwójkowiczachmnoga miejscownikmęski osobowy
dwójkowiczamimnoga narzędnikmęski osobowy
dwójkowiczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dwójkowiczemnoga biernikmęski zwierzęcy
dwójkowiczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dwójkowiczemnoga mianownikmęski osobowy
dwójkowiczemnoga wołaczmęski osobowy
dwójkowiczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dwójkowiczommnoga celownikmęski osobowy
dwójkowiczowipojedyncza celownikmęski osobowy
dwójkowiczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dwójkowiczówmnoga biernikmęski osobowy
dwójkowiczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dwójkowiczupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz