dwu-że-ńcom

dwużeńcom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dwużeniec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwużeniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
dwużeńcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dwużeńcapojedyncza biernikmęski osobowy
dwużeńcachmnoga miejscownikmęski osobowy
dwużeńcamimnoga narzędnikmęski osobowy
dwużeńcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dwużeńcemnoga biernikmęski zwierzęcy
dwużeńcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dwużeńcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dwużeńcommnoga celownikmęski osobowy
dwużeńcowipojedyncza celownikmęski osobowy
dwużeńcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dwużeńcówmnoga biernikmęski osobowy
dwużeńcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dwużeńcupojedyncza wołaczmęski osobowy
dwużeńcymnoga mianownikmęski osobowy
dwużeńcymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz