dwu-języcz-nik

dwujęzycznik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dwujęzycznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwujęzycznicymnoga mianownikmęski osobowy
dwujęzycznicymnoga wołaczmęski osobowy
dwujęzycznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dwujęzycznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dwujęzycznikapojedyncza biernikmęski osobowy
dwujęzycznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dwujęzycznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dwujęzycznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dwujęzycznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dwujęzycznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dwujęzycznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dwujęzycznikommnoga celownikmęski osobowy
dwujęzycznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dwujęzycznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dwujęzycznikówmnoga biernikmęski osobowy
dwujęzycznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dwujęzycznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz