dur-no-ci

durnoci (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: durnota

słowoliczbaprzypadekrodzaj
durnocimnoga mianownikmęski osobowy
durnocimnoga wołaczmęski osobowy
durnociepojedyncza celownikmęski osobowy
durnociepojedyncza miejscownikmęski osobowy
durnotapojedyncza mianownikmęski osobowy
durnotachmnoga miejscownikmęski osobowy
durnotamimnoga narzędnikmęski osobowy
durnotąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
durnotępojedyncza biernikmęski osobowy
durnotopojedyncza wołaczmęski osobowy
durnotommnoga celownikmęski osobowy
durnotówmnoga dopełniaczmęski osobowy
durnotówmnoga biernikmęski osobowy
durnotymnoga mianownikmęski zwierzęcy
durnotymnoga biernikmęski zwierzęcy
durnotymnoga wołaczmęski zwierzęcy
durnotypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz