dul-nik

Dulnik (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Dulnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dulnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dulnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dulnikapojedyncza biernikmęski osobowy
Dulnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dulnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dulnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dulnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
Dulnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dulnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dulnikommnoga celownikmęski osobowy
Dulnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dulnikowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dulnikowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dulnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dulnikówmnoga biernikmęski osobowy
Dulnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dulnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Dulnik (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Dulnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dulnikpojedyncza mnoga mianownikżeński
Dulnikpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Dulnikpojedyncza mnoga celownikżeński
Dulnikpojedyncza mnoga biernikżeński
Dulnikpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Dulnikpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Dulnikpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz