dru-żyn-ni-ka-mi

drużynnikami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: drużynnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drużynnicymnoga mianownikmęski osobowy
drużynnicymnoga wołaczmęski osobowy
drużynnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
drużynnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
drużynnikapojedyncza biernikmęski osobowy
drużynnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
drużynnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
drużynnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
drużynnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
drużynnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
drużynnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
drużynnikommnoga celownikmęski osobowy
drużynnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
drużynnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
drużynnikówmnoga biernikmęski osobowy
drużynnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
drużynnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz