dru-żbi-czan

drużbiczan (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: drużbiczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drużbiczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
drużbiczanmnoga biernikmęski osobowy
drużbiczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
drużbiczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
drużbiczaniemnoga mianownikmęski osobowy
drużbiczaniemnoga wołaczmęski osobowy
drużbiczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
drużbiczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
drużbiczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
drużbiczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
drużbiczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
drużbiczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
drużbiczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
drużbiczanommnoga celownikmęski osobowy
drużbiczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
drużbiczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
drużbiczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz