dru-żban-ta-mi

drużbantami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: drużbant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drużbancimnoga mianownikmęski osobowy
drużbancimnoga wołaczmęski osobowy
drużbanciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
drużbanciepojedyncza wołaczmęski osobowy
drużbantpojedyncza mianownikmęski osobowy
drużbantapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
drużbantapojedyncza biernikmęski osobowy
drużbantachmnoga miejscownikmęski osobowy
drużbantamimnoga narzędnikmęski osobowy
drużbantempojedyncza narzędnikmęski osobowy
drużbantommnoga celownikmęski osobowy
drużbantowipojedyncza celownikmęski osobowy
drużbantówmnoga dopełniaczmęski osobowy
drużbantówmnoga biernikmęski osobowy
drużbantymnoga mianownikmęski zwierzęcy
drużbantymnoga biernikmęski zwierzęcy
drużbantymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz