dru-go-rocz-nia-cy

drugoroczniacy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: drugoroczniak

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drugoroczniacymnoga mianownikmęski osobowy
drugoroczniacymnoga wołaczmęski osobowy
drugoroczniakpojedyncza mianownikmęski osobowy
drugoroczniakapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
drugoroczniakapojedyncza biernikmęski osobowy
drugoroczniakachmnoga miejscownikmęski osobowy
drugoroczniakamimnoga narzędnikmęski osobowy
drugoroczniakimnoga mianownikmęski zwierzęcy
drugoroczniakimnoga biernikmęski zwierzęcy
drugoroczniakimnoga wołaczmęski zwierzęcy
drugoroczniakiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
drugoroczniakommnoga celownikmęski osobowy
drugoroczniakowipojedyncza celownikmęski osobowy
drugoroczniakówmnoga dopełniaczmęski osobowy
drugoroczniakówmnoga biernikmęski osobowy
drugoroczniakupojedyncza miejscownikmęski osobowy
drugoroczniakupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz