dru-gacz-ka

drugaczka (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: drugaczek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drugaczekpojedyncza mianownikmęski osobowy
drugaczkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
drugaczkapojedyncza biernikmęski osobowy
drugaczkachmnoga miejscownikmęski osobowy
drugaczkamimnoga narzędnikmęski osobowy
drugaczkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
drugaczkimnoga biernikmęski zwierzęcy
drugaczkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
drugaczkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
drugaczkommnoga celownikmęski osobowy
drugaczkowipojedyncza celownikmęski osobowy
drugaczkowiemnoga mianownikmęski osobowy
drugaczkowiemnoga wołaczmęski osobowy
drugaczkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
drugaczkówmnoga biernikmęski osobowy
drugaczkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
drugaczkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz