diur-ni-sta-mi

diurnistami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: diurnista

słowoliczbaprzypadekrodzaj
diurnistapojedyncza mianownikmęski osobowy
diurnistachmnoga miejscownikmęski osobowy
diurnistamimnoga narzędnikmęski osobowy
diurnistąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
diurnistępojedyncza biernikmęski osobowy
diurnistopojedyncza wołaczmęski osobowy
diurnistommnoga celownikmęski osobowy
diurnistówmnoga dopełniaczmęski osobowy
diurnistówmnoga biernikmęski osobowy
diurnistymnoga mianownikmęski zwierzęcy
diurnistymnoga biernikmęski zwierzęcy
diurnistymnoga wołaczmęski zwierzęcy
diurnistypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
diurniścimnoga mianownikmęski osobowy
diurniścimnoga wołaczmęski osobowy
diurniściepojedyncza celownikmęski osobowy
diurniściepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz