dez-awan-ta-że

dezawantaże (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dezawantaż

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dezawantażpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dezawantażpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dezawantażachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dezawantażamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dezawantażemnoga mianownikmęski rzeczowy
dezawantażemnoga biernikmęski rzeczowy
dezawantażemnoga wołaczmęski rzeczowy
dezawantażempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dezawantażommnoga celownikmęski rzeczowy
dezawantażowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dezawantażówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dezawantażupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dezawantażupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dezawantażupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dezawantażymnoga dopełniaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz