deu-te-ru

deuteru (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: deuter

słowoliczbaprzypadekrodzaj
deuterpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
deuterpojedyncza biernikmęski rzeczowy
deuterachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
deuteramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
deuterempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
deuterommnoga celownikmęski rzeczowy
deuterowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
deuterówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
deuterupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
deuterymnoga mianownikmęski rzeczowy
deuterymnoga biernikmęski rzeczowy
deuterymnoga wołaczmęski rzeczowy
deuterzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
deuterzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz