de-bosz-ni-ku

deboszniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: debosznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
debosznicymnoga mianownikmęski osobowy
debosznicymnoga wołaczmęski osobowy
debosznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
debosznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
debosznikapojedyncza biernikmęski osobowy
debosznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
debosznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
debosznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
debosznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
debosznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
debosznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
debosznikommnoga celownikmęski osobowy
debosznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
debosznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
debosznikówmnoga biernikmęski osobowy
debosznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
debosznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz