cze-chu-ro-wie

Czechurowie (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Czechura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Czechurapojedyncza mianownikmęski osobowy
Czechurachmnoga miejscownikmęski osobowy
Czechuramimnoga narzędnikmęski osobowy
Czechurąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
Czechurępojedyncza biernikmęski osobowy
Czechuropojedyncza wołaczmęski osobowy
Czechurommnoga celownikmęski osobowy
Czechurowiemnoga mianownikmęski osobowy
Czechurowiemnoga wołaczmęski osobowy
Czechurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Czechurówmnoga biernikmęski osobowy
Czechurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Czechurymnoga biernikmęski zwierzęcy
Czechurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Czechurypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Czechurzepojedyncza celownikmęski osobowy
Czechurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz