błąka-czu

błąkaczu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: błąkacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
błąkaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
błąkaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
błąkaczapojedyncza biernikmęski osobowy
błąkaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
błąkaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
błąkaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
błąkaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
błąkaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
błąkaczemnoga mianownikmęski osobowy
błąkaczemnoga wołaczmęski osobowy
błąkaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
błąkaczommnoga celownikmęski osobowy
błąkaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
błąkaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
błąkaczówmnoga biernikmęski osobowy
błąkaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
błąkaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
błąkaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
błąkaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz