bu-ńczucz-nik

buńczucznik (nazwa pospolita) rzeczownik daw.;hist.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: buńczucznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
buńczucznicymnoga mianownikmęski osobowy
buńczucznicymnoga wołaczmęski osobowy
buńczucznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
buńczucznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
buńczucznikapojedyncza biernikmęski osobowy
buńczucznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
buńczucznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
buńczucznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
buńczucznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
buńczucznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
buńczucznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
buńczucznikommnoga celownikmęski osobowy
buńczucznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
buńczucznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
buńczucznikówmnoga biernikmęski osobowy
buńczucznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
buńczucznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz