bu-ła-tu

bułatu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: bułat

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bułaciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
bułaciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
bułatpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
bułatpojedyncza biernikmęski rzeczowy
bułatapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
bułatachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
bułatamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
bułatempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
bułatommnoga celownikmęski rzeczowy
bułatowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
bułatówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
bułatupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
bułatymnoga mianownikmęski rzeczowy
bułatymnoga biernikmęski rzeczowy
bułatymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz