bur-tą

burtą (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: burta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
burciepojedyncza celownikżeński
burciepojedyncza miejscownikżeński
burtmnoga dopełniaczżeński
burtapojedyncza mianownikżeński
burtachmnoga miejscownikżeński
burtamimnoga narzędnikżeński
burtąpojedyncza narzędnikżeński
burtępojedyncza biernikżeński
burtopojedyncza wołaczżeński
burtommnoga celownikżeński
burtymnoga mianownikżeński
burtymnoga biernikżeński
burtymnoga wołaczżeński
burtypojedyncza dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz