bran-tu

brantu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: brant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
branciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
branciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
brantpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
brantpojedyncza biernikmęski rzeczowy
brantapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
brantachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
brantamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
brantempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
brantommnoga celownikmęski rzeczowy
brantowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
brantówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
brantupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
brantymnoga mianownikmęski rzeczowy
brantymnoga biernikmęski rzeczowy
brantymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz