bez-i-mie-ńce

bezimieńce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: bezimieniec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bezimieniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
bezimieńcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
bezimieńcapojedyncza biernikmęski osobowy
bezimieńcachmnoga miejscownikmęski osobowy
bezimieńcamimnoga narzędnikmęski osobowy
bezimieńcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
bezimieńcemnoga biernikmęski zwierzęcy
bezimieńcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
bezimieńcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
bezimieńcommnoga celownikmęski osobowy
bezimieńcowipojedyncza celownikmęski osobowy
bezimieńcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
bezimieńcówmnoga biernikmęski osobowy
bezimieńcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
bezimieńcupojedyncza wołaczmęski osobowy
bezimieńcymnoga mianownikmęski osobowy
bezimieńcymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz