be-ne-dyk-ty-ni

benedyktyni (nazwa pospolita) rzeczownik rel.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: benedyktyn

słowoliczbaprzypadekrodzaj
benedyktynpojedyncza mianownikmęski osobowy
benedyktynapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
benedyktynapojedyncza biernikmęski osobowy
benedyktynachmnoga miejscownikmęski osobowy
benedyktynamimnoga narzędnikmęski osobowy
benedyktynempojedyncza narzędnikmęski osobowy
benedyktynimnoga mianownikmęski osobowy
benedyktynimnoga wołaczmęski osobowy
benedyktyniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
benedyktyniepojedyncza wołaczmęski osobowy
benedyktynommnoga celownikmęski osobowy
benedyktynowipojedyncza celownikmęski osobowy
benedyktynówmnoga dopełniaczmęski osobowy
benedyktynówmnoga biernikmęski osobowy
benedyktynymnoga mianownikmęski zwierzęcy
benedyktynymnoga biernikmęski zwierzęcy
benedyktynymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz