ban-kiet-nik

bankietnik (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: bankietnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bankietnicymnoga mianownikmęski osobowy
bankietnicymnoga wołaczmęski osobowy
bankietnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
bankietnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
bankietnikapojedyncza biernikmęski osobowy
bankietnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
bankietnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
bankietnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
bankietnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
bankietnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
bankietnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
bankietnikommnoga celownikmęski osobowy
bankietnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
bankietnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
bankietnikówmnoga biernikmęski osobowy
bankietnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
bankietnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz