ban-do-le-ci-ki

bandoleciki (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: bandolecik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bandolecikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
bandolecikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
bandolecikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
bandolecikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
bandolecikimnoga mianownikmęski rzeczowy
bandolecikimnoga biernikmęski rzeczowy
bandolecikimnoga wołaczmęski rzeczowy
bandolecikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
bandolecikommnoga celownikmęski rzeczowy
bandolecikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
bandolecikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
bandolecikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
bandolecikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
bandolecikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz