an-ty-ro-man-tyk

antyromantyk (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: antyromantyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
antyromantycymnoga mianownikmęski osobowy
antyromantycymnoga wołaczmęski osobowy
antyromantykpojedyncza mianownikmęski osobowy
antyromantykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
antyromantykapojedyncza biernikmęski osobowy
antyromantykachmnoga miejscownikmęski osobowy
antyromantykamimnoga narzędnikmęski osobowy
antyromantykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
antyromantykimnoga biernikmęski zwierzęcy
antyromantykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
antyromantykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
antyromantykommnoga celownikmęski osobowy
antyromantykowipojedyncza celownikmęski osobowy
antyromantykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
antyromantykówmnoga biernikmęski osobowy
antyromantykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
antyromantykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz