śro-nu

śronu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: śron

słowoliczbaprzypadekrodzaj
śronpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
śronpojedyncza biernikmęski rzeczowy
śronachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
śronamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
śronempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
śroniepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
śroniepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
śronommnoga celownikmęski rzeczowy
śronowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
śronówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
śronupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
śronymnoga mianownikmęski rzeczowy
śronymnoga biernikmęski rzeczowy
śronymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz